U sklopu zamisli vezane za analizu filozofskih aspekata vještačke inteligencije, u kojoj bi trebalo da definišemo njene pozitivne i negativne aspekte u kontekstu logike, etike, estetike i teorije saznanja, nakon teksta/pisma Nicka Cavea vezanog za pitanja kreativnog procesa, umjetnosti, pjesništva, imaginacije i vještačke inteligencije i razmatranja harvardskog ekonomiste Dani Rodrika, u nastavku možete pročitati govor Geoffeya Hintona, održan na svečanosti povodom dodjele Nobelove nagrade.
Geoffrey Hinton (1947) je britansko-kanadski kognitivni psiholog i informatičar, često nazivan jednim od “kumova umjetne inteligencije” (AI). Njegov pionirski rad na vještačkim neuronskim mrežama i dubokom učenju (deep learning) transformirao je informatiku.
2024. godine dobio je Nobelovu nagradu za fiziku (zajedno s Johnom Hopfieldom) za temeljna otkrića koja omogućavaju mašinsko učenje (machine learning).
GOVOR:
Vaša Veličanstva, Vaše Kraljevske Visosti, Ekselencije, Dragi laureati, Dame i gospodo,
Ove godine Nobelovi komiteti za fiziku i hemiju prepoznali su dramatičan napredak u novom obliku vještačke inteligencije koji koristi vještačke neuronske mreže da nauči kako da rješava teške računarske probleme. Ovaj novi oblik AI-a posebno je uspješan u modeliranju ljudske intuicije, a ne ljudskog rezonovanja, i omogućiće nam da stvorimo veoma inteligentne i obrazovane asistente koji će povećati produktivnost u gotovo svim industrijama. Ako se koristi od povećane produktivnosti mogu jednako dijeliti, to će biti divan napredak za čitavo čovječanstvo.
Nažalost, brzi napredak AI-a donosi i mnoge kratkoročne rizike. Već je stvorio podijeljene eho-komore nudeći ljudima sadržaje koji ih čine ogorčenima. Već ga koriste autoritarne vlade za masovni nadzor i sajber kriminalci za fišing napade. U bliskoj budućnosti AI se može koristiti za stvaranje strašnih novih virusa i užasnih smrtonosnih oružja koja sama odlučuju koga da ubiju ili onesposobe. Svi ovi kratkoročni rizici zahtijevaju hitnu i odlučnu pažnju vlada i međunarodnih organizacija.
Tu je i dugoročna egzistencijalna prijetnja koja će nastati kada stvorimo digitalna bića inteligentnija od nas samih. Nemamo predstavu da li ćemo moći ostati u kontroli. Ali sada imamo dokaze da, ako ih budu stvarale kompanije motivisane kratkoročnim profitom, naša bezbjednost neće biti glavni prioritet. Hitno nam je potrebna istraživačka djelatnost o tome kako spriječiti da ta nova bića požele da preuzmu kontrolu. Ona više nisu naučna fantastika.
